Kreun

Dit weekend stond in het teken van de helpende hand bieden ( samen met vriendin N.) aan onze geliefde manege.
Gisteravond kon ik na een middagje staan op hakken ( ja, ik weet het, niet slim) nog net als een kreupele ezel mijn comfi stoel bereiken om doodvermoeid te kijken naar All You Need is Love. In de beginjaren van dit program hadden mijn collega's ( een daarvan was Smitsky) mij en mijn leuke client bij de Bank opgegeven. Gelukkig was ik ondertussen al een keer mee uitgevraagd voordat de redactie belde om dit leuke item breed uit te meten op de TV. Hubbie en ik zijn sindsdien samen ( en naar mijn weten nog steeds met wederzijds goedvinden) en dat zonder hulp van Roberto.
Maar goed, vandaag was het iets vroeger aantreden en ik bedacht dat ik beter wat comfortabeler schoeisel kon aantrekken.
Helaas geen succes want al na een halve dag riepen ze me toe: we willen eruit, gooi de schoenen NU uit.
Tja dat kon natuurlijk niet, want dan krijg ik die flappers nooit en te nimmer meer IN de schoen. Laat staan dat ik nog kan autorijden met Donald Duck voeten.

Maar goed vriendin N. en ik hebben het volgehouden en de meiden hebben, ondanks dat ze onze directe steun moesten missen toch prima hun proefjes gereden.

Al baal ik enorm dat ik geen enkele foto heb kunnen maken en ik dit aan lieve Hubbie heb moeten uitbesteden was het toch : eind goed al goed.

Het houd je van de straat

Het was me het dagje wel.

Vanmorgen vroeg aangetreden op de manege om te helpen met de kind/ouderdag. Op een gegeven moment gingen wij ( vriendin N en ik) helpen in het grote restaurant voor de lunch van de deelnemers.Deze hulp werd gestaag uitgebreid naar strengen knoflook pellen, tomaten snijden en komkommers raspen ( ondanks waarschuwingen sneed ik me 2 keer flink in de vingers, kloterasp), eten aanvullen, kletsen met de ouders,afruimen en stofzuigen op zijn XXXXL's. Best groot hoor zo'n restaurant.Nadat ik me dus volledig in het zweet had gewerkt konden we nog net het laatste meepakken op de manege: de ouders te paard. De dag mag geslaagd genoemd worden!Ondertussen kwam Hubbie aan met wat schone kleding voor mij, want om nu een personeelsfeest bij te wonen met paardenslijm op je rug en een rijbroek aan de billen, leek mij niet de bedoeling.Dus aansluitend kon ik met Hubbie naar het restaurant om een avondje op te trekken met zijn collega´s.We hebben op een quad gezeten ( ik was net even iets anders aan het doen) en met een grote Fries (Hester) in de bak rondgesjeest om ring te steken( heel gek, maar ik zat er als eerste op). Wonder boven wonder waren deze vrachtwagenchauffeurs overal voor in.
Om 10 uur nokten we af om Kiddie op te pikken bij de oppas: Mutti.

Is Mutti door een verkeerde beweging niet meer in staat om op haar ene been te staan.

Tja, dan maar om 22:40 nog even bij de Huisartsenpost binnengereden om ernaar te laten kijken.

Toen ik Mutti zei dat het nu wel zo rustig was in het ziekenhuis dat we wel een wedstrijdje konden doen met die rolstoel in de gangen moest ze wel lachen en gaf ondeugend toe dat ze dat wel zag zitten. Helaas waren we meteen aan de beurt en kwam het er niet van. Mutti kreeg pijnstillers en krukken mee en voor we het wisten was ze de deur al uitgekrukt.

Dit heeft natuurlijk nog een vervolg, maar ze is eerst gered. Nadat ze me verzekerde dat ik niet hoefde te blijven slapen en me beloofde morgenochtend te bellen heb ik haar met een gerust hart achtergelaten.

Fuuuut fuuuut

Op mijn nieuwe job is het vaak best gezellig. De avond spant de kroon want dan vliegt menig pikante ( lees: platvloerse) opmerking heen en weer. Daar geniet ik natuurlijk helemaal niet van, want ik heb het niet zo op dat vulgaire....
Op een van mijn eerste avonden vond ik het nodig om wat te fluiten om de spreekwoordelijke leegte tijdens het wachten op een stem aan de andere kant van de lijn op te vullen. Niet eens zo hard deed ik dat, maar een van de oudgedienden was niet blij met deze afleidingsmanoeuvre dus deed ik het vooral zo vaak mogelijk.
Over fluiten gesproken.. onze kat Murphy komt gezellig bij me zitten als ik het Engelse volkslied fluit en gisteren?
Gisteren waren we bij de verzorgpony en het diertje is , op zijn zachts gezegd, wat onrustig.
Tot ik begon te fluiten.... ze bleef stokstijf staan en de meiden konden alles met haar doen.
Het grote nadeel van een Horse Whistler te zijn is dat je er zo'n gigantische stijve mond van krijgt.

Maf

Zo zit je, ondanks dat je oogleden al aardig zijn dichtgevallen, toch te acteren op een impuls teweeg gebracht door een mailtje van Schoolbank.nl. Je gaat op zoek naar je oude school- en stapmaatjes. We hadden een klein groepje hechte vrienden, elk uit een andere klas en we trokken veel, heel veel met elkaar op tijdens en na school. We verschilden veel. Ik met mijn haar rechtovereind en in het zwart, anderen met een spijkerbroek en een Bruce Springsteen look.
Een van de dames uit ons groepje heb ik al eerder teruggevonden in Duitsland. Ik ben al zover dat ik haar emailadres heb. En we hebben al een paar keer via de digitale weg met elkaar "gesproken".
Een andere stap - en schoolmakker heb ik al eens getraceerd, maar deze was tijdens zijn studie al behoorlijk van de Polderse basis afgedwaald in het spannende Amsterdam. We ( Smitsky was mee) hebben nog een aantal jaren met elkaar contact gehouden, maar onze belevingwereld begon aardig af te wijken zodat het verwaterde. Het laatste wat ik me herinnerde was dat hij van de studie Geschiedenis wilde switchen naar Muziek. En dat is hem gelukt. Hij is nu een akoestisch verhalenverteller en lijkt tevreden ( en grijs).



Maar nu zoek ik nog een belangrijk persoon uit die tijd. En haar kan ik nog steeds niet vinden.
Ik zou zo graag willen weten hoe het met haar gaat. Morgen maar weer verder proberen want mijn oogleden hangen nu al over mijn lippen ( de bovenste).

Gebroken

Zo het was een heel fijn avondje met lieve Schone zus en Zwagert van Texel.
Maar het werd wel weer laat. Zo makkelijk als dat altijd gaat... pfff.

Ik ben zo enorm brak.
En dat terwijl ik niet heb gezopen, buiten die ene slok om te toosten op het nieuwe jaar dan.

Luitjes: Happy 2011 en welterusten.