Auw

Je kunt nog zo vaak zeggen: doe voorzichtig

fiets niet te hard
of niet te zacht, dan val je om
pas op dat paaltje,
maar als ze dan met een rotvaart hiertegen opknalt is het achteraf best wel komisch.


Want zo makkelijk is het niet om precies die van jezelf te raken. Je moet er alleen een kapotte knie, een tand door de lip en een kopstoot voor over hebben, maar dan heb je ook wat.

Weg

Enige tijd geleden beloofde ik mezelf me niet meer kwaad te maken over gedrag van medewerkers dat ik toch niet meer kon veranderen.
Op een gegeven moment moet je je er maar bij neerleggen dat het er niet meer in zit. Het is me een tijdje gelukt, maar ik ben bang dat ik er toch geen genoegen mee neem. Ik verwacht het beste van mezelf en mag dat volgens mij ook verwachten van mijn clubje op het werk. Vaak heb ik bij een paar mensen het idee dat ik ineens een andere taal spreek want wat ik ook zeg er wordt dom geknikt en ja gezegd, maar worden ze op de vingers getikt is het: o dat wist ik niet, heb je dat gezegd? of "O ik dacht..."het gaat nog te ver om te zeggen denk maar liever niet want dan wordt de chaos wellicht nog groter. Het ergste is nog dat het nog geen onwil is ook. Ze kunnen gewoon niet beter.



Zucht. Maar het is nu weekend!

Mijlpaal

Van de week met dochterlief naar de kapper geweest.

Ze is altijd nogal schuw, dochterlief niet de kapster, dus het is altijd even

afwachten wat het wordt.

Nou ze zat niet op de praatstoel maar de kapster mocht alles doen.

Ongelofelijk, vorige week vond ze het ook al leuk om kleren te kopen.

Ze wilde zelfs nog wel meer kleren, maar dat kon mijn bankrekening niet aan.

Met zulke ontwikkelingen ben ik hoopvol voor onze volgende shopervaring.

Helaas moest ze op dezelfde dag ook naar de, zoals ze zelf zegt"noem het woord niet dat begint met een T en eindigt met een s".

Het was een vervolgafspraak dus een behandeling.

Dat was me toch een beproeving voor het meiske. Zoals jullie vast al wel weten is onze nieuwe tandarts bepaald niet mijn favoriet. De andere patiënten in de wachtkamer klaagden ook al steen en been. Dat zorgde dat de feestvreugde aardig werd getempert en dochterlief steeds verder in mijn trui dook.

De man blijkt taaltechnisch thuis te horen bij onze oosterburen.

Hij heeft een harde intonatie en tja dat is niet zo'n pre als je kleine kinderen op hun gemak moet stellen. Maar hij deed duidelijk enorm zijn best en zo kweekt hij bij moeders ook wat goodwill. Anders ben ik zo weg bij hem, doe mijn kleintje onrecht en je ken et bekiek'n.

Uiteindelijk lag ik daar met een kind op de buik (heb ik dat ook eens meegemaakt) en twee assistentes en een tandarts om me heen wroetend in de kleine haar mond. Het ging niet zonder slag of stoot maar ze heeft het geweldig gedaan. Tja ze weet het "wat moet dat moet". Dus na verdoving en gaatje boren/vullen konden we na 45 minuten weer vertrekken.

Ik ga toch liever shoppen volgende keer.

Bald but beautiful

Het is niemand ontgaan,
het heeft gesneeuwd.
Het mooie vind ik altijd
het geluid buiten na
een nacht vol sneeuw.

Dat viel me afgelopen
weekend weer op.

Die stilte is zo mooi.

We zijn weer een paar dagen en sneeuwbuitjes verder en de stilte heeft plaatsgemaakt voor het geluid van kwetterende vogels. Ook erg fijn.

Hubbie maakte vanmorgen de opmerking "het is een mooie dag om foto's te maken". Ik gaf hem gelijk. Dus toen hubbie ook nog zei dan ga je toch het bos in was ik niet beledigd maar verheugd om dit goede idee. Echter de laatste (hopen we) sneeuw voor deze winter is natuurlijk rap weg met een zonnetje erbij. Dus ik stond al om 08:45 met de sportieve stappers in het bos te fotograferen. En heerlijk was het. Helaas waren de vorige maand omgevallen bomen netjes opgeruimd/ aan de kant gesmeten. Dus een spannende steeple chase zat er dit keer niet in.

Maar een kaalslag was het wel.

Bingo

Gelukkig: ze is eindelijk een groep verder en mag vanaf volgende week het diepe in.

Nu had hubbie haar beloofd dat ze een kadootje mocht uitzoeken als ze een groep verder zou zijn. En gek is dat, ze vergeten dat soort beloftes NOOIT.

Hubbie ging met haar naar de speelgoedwinkel en jawel ze kreeg er weer een. Dit keer een dure. Gek hoor, meestal ben ik degene die hiervoor door de knietjes gaat, want ik heb nog steeds een zwak voor dit speelgoed

En ach waar er 9 zijn kan er ook een tiende bij!