PVS

Ik dacht dat het een groot verschil zou zijn. Heerlijk positief blijven als je alles op je gemak kan organiseren. Op de laatste dag voor de gebeurtenis nog even alles aan kant en zoef... weg.
Superrelaxed toch?

Mooi niet. Je huis aan kant met een scheepslading porselein wat je niet kunt opbergen?
Het gevoel hebben dat je iets ( gaat) vergeten omdat je tegenwoordig minder lijstjes nodig hebt?

De Pre Vakantionele Stress heeft me weer in zijn greep.
Grrommmmmmmmm.

Aargh

Vanmorgen kom ik beneden en zie ineens iets gruwelijks!
Onze oude glas-in-lood kast met onze verzameling porselein staat " uit het lood ".
Als een scheet op schaatsen alles uit de kast gehaald en snel veilig weggezet.
Het meubelstuk is tenminste 60, maar misschien zelfs al 80 jaar oud.
Maar helaas moeten we hem nu, ook al is hij nog niet ingestort, als overleden beschouwen.
Het is toch raar dat ik toen de kast binnen deze muren kwam na het overlijden van de vorige generatie ik 'm totaal niet kon waarderen. Het incomplete servies ook niet trouwens.
Maar gaandeweg ben ik van deze kast gaan "houden", want ik hou van geschiedenis en regelmatig zag ik oude familiefoto's met op de achtergrond "de kast" in verschillende functies.
Het porseleinen servies was al danig uitgebreid en de kast zat al propvol.
Wat nu?
Hubbie heeft al bedacht dat hij de mooie onderdelen gaat gebruiken voor iets anders. Maar het porselein dan?
Er moet toch wel iets heel moois ( en stevigs) terugkomen.
Maar de zoektocht moet dan maar tot NA de vakantie wachten. Zucht!

Wurksjop

Het UWV zit vol verrassingen. De ene keer krijg je het gevoel op het matje te worden geroepen, en nu hebben ze een fotowedstrijd uitgeschreven. Ter motivering is er zelfs een workshop ( what's in a name) georganiseerd met een prof als juf.
Nou ik heb me natuurlijk meteen aangemeld en was vanavond vol verwachting.
Ze gaf ons heel helder uitleg over de beginselen van de digitale camera en ik blijk al veel te weten.

Ik denk er over om me in te schrijven voor haar volgende cursus.

Vanavond moest ik het even doen met haar tip voor het omzetten naar zwart wit met Photoshop. En dat heb ik meteen uitgeprobeerd.

Mooi weer

Vandaag was mijn periodieke "mooi weer spelen" afspraak bij het UWV. Toegegeven, het is goed om er heen te gaan, want je moet wel bezig blijven met actief werk zoeken, toch? Al heb ik soms het gevoel op de beklaagdenbank te moeten plaatsnemen, mijn "werkcoach" is wel te pruimen.
Maar goed, ik bedacht dat ik er wel op de fiets heen kon, daarna even lekker naar de markt voor groenten en fruit gevolgd door een bezoekje aan Mutti. Het was best koeltjes te noemen om 9 uur 's morgens, al had ik het lekker warme vest van Sunseekers aan.
Maar zoals het een bikkel betaamt: het is weer gelukt.
De andere ritjes ,vanaf maandag, meegeteld zit ik nu op ruim 45 kilometer die ik in deze windtunnel die polder heet heb afgelegd.
Op de terugreis rook ik het weer: het boerenland ( zonder de mestmeur van de afgelopen dagen) zoals het vroeger ook rook . De grond, de voorzichtige warmte, alles komt weer tot leven.

Heerlijk! Het enige vervelende is dat mijn lijf de martelingen zat is en begint te protesteren.
Maar even een dagje rust en de auto nemen zodat ik morgenavond weer op een edel dier kan rijden zonder al te veel spierpijn.

Geen woorden

Met een paar mensen van mijn werk heb ik nog geregeld contact. Een daarvan hoorde, voor mijn vertrek, dat haar man ziek is. Ik ben nog eens bij haar thuis langs geweest, heb gezellig gekeuvelt met haar en haar sympathieke man en we belden af en toe met elkaar.
Twee weken geleden had ik haar blij aan de lijn. Hij was opgenomen in het ziekenhuis. Dat hij zo moe was kwam door te laag HB dus daar konden ze gelukkig wat aan doen.
Ze vertelde dat ze hem, begin maart al verrast hadden met zijn lintje omdat eind april misschien te laat is voor hem.
Aan het einde van het gesprek zegt ze nog: "wat moet ik nu als hij er straks niet meer is?".

Gisteren is hij gestorven. Ik weet even niets te zeggen.