HHB

Gisteren ging ik met vriendin G. op vrijkaartjes naar de avondopenstelling van de HUISHOUDBEURS!
Jawel, ik zie u fronsen. Inderdaad normaliter een echte NO GO voor ons, maar ach af en toe doe je gek. Vriendin G. reed, gelukkig, zodat ik om 16:45 in de comfi auto neer kon ploffen en we na 2,5 uur rijden ( FILE natuurlijk) en wachten in de rij voor de pendelbus we tegen 8 uur aankwamen bij de RAI.
De drukte was al behoorlijk, maar we konden nog normaal lopen.
Wat opviel was die gigantische aantallen vrouwen met trolleys.
Ik waande me even op SCHIPHOL i.p.v. in de naar ik heb begrepen de koopjeshemel voor de vrouw.
We hadden net genoeg tijd om 1 hal enigszins te doorlopen. De rest? Geen idee, maar ik kwam thuis met van alles voor de nagels, 2 horloges, een verrassingstas, een luisterboek, fudge voor Hubbie, armbandjes en....
Het was maar goed dat we de andere hallen niet meer konden zien, want dan was ik nog armer geworden.
Toen we iets na tienen naar de uitgang werden gemaand moesten we in de rij ( tuuurlijk) voor een parkeerkaart en wachten met 1000 anderen op ons vervoer naar de parkeerplaats.
We hadden wel zin in een bezoekje M, maar helaas deze was natuurlijk tegen 00:00 al dicht.
Dan maar rap door naar huis... en toen was de snelweg afgesloten.
Via binnenweggetjes kwamen we dan toch tegen 00:45 bij mijn huis en moest vriendin G. nog 1,5 rijden naar haar eigen huis. Het was een hele ervaring en bovenal erg gezellig.

Jippie-a-Jee

ik weet natuurlijk niet hoe het met jullie is, maar ik krijg al lentekriebels. Mijn gedachten gaan al steeds vaker uit naar VAKANTIE!
Hubbie en ik willen dit jaar toch wel graag SAMEN vrij hebben zodat we ons huisje op wielen weer een keer mee uit rijden kunnen nemen verder dan de Nederlandse grens.
Er zijn al vele bestemmingen voorbij gekomen ( eerlijk gezegd begon dat al in december toen de sneeuw nog vers was), maar even zoveel afgekeurd. Niet dat die landen ons niet aanstaan, in tegendeel zelfs, maar zodra je het hele vakantiebudget kwijt bent door alleen maar een paar uur op een boot te zitten dan kun je wel nagaan dat dat geen ideale start is voor zorgeloos spenderen op je vakantieadres.
Vorig jaar wilden we naar Hongarije, maar konden we niet omdat ik geen vrij kreeg tegelijk met Hubbie.
Dus dit jaar komt het er wellicht wel van.
Voordat de zomervakantie zich aandient zijn er nog een boel mooie weekenden in te plannen.
Want het is echt een genot om , al is het maar een weekendje, op pad te gaan met je campertje.
Maar buiten deze gezinsuitjes heb ik nog meer op stapel staan.
Met Smitsky in een hotelletje te Amsterdam vertoeven bijvoorbeeld ( een echt zussenuitje).
Of 5 dagen met vriendin G. op paardrijvakantie. Ik leen dan haar paard Wanda, die volgens haar dan eerst in training moet omdat ze niet zoveel doet tegenwoordig. Ik heb het niet gezegd, maar heb meteen bedacht dat het paard niet de enige is die in training moet en gaat. Moet natuurlijk wel fluitend 5 dagen op de rug van een paard kunnen volbrengen....

Blunder(s)

Ik heb nogal eens wat moeite met namen. De gezichten en situaties herken ik wel, maar och die namen er bij.. dat is niet altijd even simpel.

Anders was het zo'n 17,5 jaar geleden. Hubbie en ik werden toen, op een werkelijk snikhete dag, in de echt verbonden en hadden een zweterig feestje georganiseerd in de plaatselijke "kantine".Veel mensen van elkanders werkplek trokken voorbij en jawel: gezichten lukte nog wel, maar namen dat viel nogal eens tegen. Toen stond er een man voor me en ik wist helemaal niet wie het was dus ik vroeg als een onnozele wie hij was.Ik ben al ruim een jaar de buurman`, was het antwoord. En als je dan bedenkt dat er maar 4 huizen in de buurt staan is dat wel zeer triest te noemen. Ik schaam me er nog steeds een beetje voor.

Gisterenavond groetten Hubbie en ik een, overigens appetijtelijke, man alsof we hem al jaaaaaaaaaaaaaaren kennen.Ik stap in de auto en vraag ´ken jij hem, ik niet´. Begint hij keihard te lachen.Ja, ik ken hem wel. Het is de zoon van onze buurman, jeweetwel waar we al 18,5 jaar naast wonen´.

Op een doordeweekse maandag in oktober

Zo'n doordeweekse maandag vrij is best wel eens lekker.
Kun je overal wat meer de tijd voor nemen.
Zo gezegd zo gedaan....... lekker bezig geweest met paarden ( o.a. hele vieze stallen uitmesten), eindelijk eens een bende foto's doormailen omdat gelukkig, na een paar weken, de uitgaande mail het weer doet ( bedankt Hubbie, alleen jammer dat Kiddies 'nieuwe"laptop er de brui aan heeft gegeven, was mooi geweest als je daar ook een oplossing voor had.)

Nog even op ziekenbezoek in het ziekenhuis van Sneek en niet te vergeten, Hubbie had een speciaal klusje vandaag nl. het plaatsen van Sunny en Moats huis.

En ja Sunny, de foto's en filmpjes komen met gezwinde spoed op schijfje naar het zonnige zuiden.

Grrrrr

Zo ben je van plan om de vanmiddag gekochte eieren bij de kaasboer te gaan gebruiken voor taart nummer 3 en zo ben je strontmisselijk omdat je voor het eerst in je leven een rauw ZWART ei ziet en vooral RUIKT.

Jemig wat meurt dat.

Al mijn bakplannen in de war. Durf taart 1 en 2 niet te eten en ga morgen hééééééééééééééééééééél boos zijn bij de kaasboer.

Magyar

Gisteren was het zover: Hubbie en ik gezamenlijk aan de fotografie. Als een vriend vraagt of je beiden foto's wilt maken op de eerste Hongarije fair, dan doe je dat graag voor hem.
Ik had eigenlijk niet verwacht dat er zo weinig Nederlands zou worden gesproken, want het was een echt Hongaars dagje.


Nu hadden we afgelopen zomer het plan opgevat om eens een keer naar dit, ogenschijnlijk, prachtige land af te reizen. Maar helaas kon ik niet vrij in dezelfde weken als manlief en hebben we het een jaartje door moeten schuiven. Kunnen we nog een jaartje nadenken over het wel of niet installeren van een airco in de camper.
De muziek, dans, zang, het eten en het weer bracht ons al in Hongaarse sferen.
Als dan ook nog het gros van de bezoekers lekker Hongaars brabbelt is de illusie compleet.
Op een gegeven moment begaven Kiddie en ik ons naar de gezellige tuintafel om een emmertje Goulash weg te lepelen en kwam er een dame tegenover ons zitten. Ze schijnt in Hongarije een ware beroemdheid te zijn. Ze zingt in musicals, heeft al menig popalbum gemaakt en doet tegenwoordig ook nog een duit in het operettezakje. En ze kwam het slotconcert op deze dag verzorgen.

Ik denk ik doe zoals het hoort en stoor haar niet tijdens het eten.
Camera tussen ons in en smullen van de Goulash. Toen achter mij iemand een foto probeerde te maken van haar, dacht ik dat ik het dan ook wel kon doen. Zo gezegd, zo gedaan.
Ze was supervriendelijk. Als alle Hongaren die ik die dag ben tegengekomen representatief zijn voor het Hongaarse volk dan zit het volgende zomervakantie wel snor. Wat een aardige mensen!

Gewitter

Mijn eerste poging tot blind worden dmv weerlichtje staren.

Soms hebben ze gelijk

Soms, ja echt heeeeeeel soms, zeggen mannen dingen die eigenlijk heel verstandig zijn.
Dat je daar als partner zijnde liever niet naar wil luisteren is helemaal begrijpelijk. Maar soms sijpelt zo'n opmerking door, en door, en door en moet je zo'n vent dus uiteindelijk wel gelijk geven.
In mijn geval betrof het een heel gevoelig punt.
Nadat we afgelopen maand Kiddie haar oude, veel grotere, slaapkamer weer terug hadden gegeven ten koste van mijn fotostudiootje moest ik met pijn in mijn hart de bibliotheekkamer opgeven. Want al wil ik nog zo graag een bieb in huis, een fotostudio is nog veel belangrijker voor mij.
Maar nu ik bezig ben om al mijn boeken op te ruimen komt de opmerking van Hubbie weer naar boven.
Hij zei het een stuk subtieler maar het voelde als: "gooi die boeken toch gewoon de deur uit".
En inderdaad ik ga de boeken waar ik niets mee heb ( zijn boeken dus) te koop zetten op MP. Zal wel niets opleveren, maar ik probeer het toch maar. De eerste 10 staan er al op.
En nu ik toch bezig ben: iemand nog een echte Tripp Trapp stoel van Stokke kopen?

Wild schieten

Eindelijk was het zover: het vriendenkampeerweekend. Doordat we een paar maandjes terug ineens met 2 brekebeentjes( eigenlijk hand en pols, maar dat klinkt niet) in Huize Zustertjen zaten moesten we noodgedwongen het weekend verzetten.

Toegegeven, het was af en toe wat aan de natte kant, maar we hebben ons prima vermaakt.

Ik had heel stoer afgesproken met de 16 jarige zoon van de vrienden om te gaan wild spotten in het bos achter de camping op zaterdagochtend. Dus toen de wekker ging om 05:30 sprong ik uit bed om de rest van de camperbewoners zo min mogelijk te storen en plopte mijn lenzen in, trok kleren aan en griste mijn fototas van tafel en ging op pad.

Het is best wel donker in zo'n bos om die tijd, maar we vonden het wildscherm en hebben gewacht, en gewacht, en nog langer gewacht en zijn na 3,5 uur maar weer teruggegaan naar de camping, zonder een wild beest op de foto te hebben gezet.

Jammer, maar we hebben ons prima vermaakt.

Om toch nog wat op de foto te krijgen zijn we in de namiddag herten gaan spotten op de Veluwe.

Nou, dat valt niet mee. Toch weer een hele nieuwe tak van sport. Over 2 weken gaan we weer, hopelijk met meer succes.

Let's move!

Afgelopen vrijdag lieten we Kiddie aan de zorg van vriendin N. over en togen we naar Regnevelle, Frankrijk om Sunseekers en Moat te helpen hun huisraad te verplaatsen naar ons natte kikkerlandje.
We gingen dus niet met de camper. Het arme ding weet niet wat 'm overkomt. Hij wordt zo weinig uitgelaten dat het gewoon een schande is. Nee, dit keer moesten we met een echte verhuisbus.
Gelukkig was Hubbie genoeg hersteld van zijn moterongelukje om het stuur weer stevig vast te kunnen grijpen en mocht ik genoeglijk in de bijrijdersstoel plaatsnemen alwaar het indutten een stuk veiliger is dan achter het stuurwiel.

Natuurlijk was mijn onafscheidelijke vriend Nikon er ook bij en heb ik af en toe wat plaatjes geschoten. Dan is zo'n file eindelijk een beetje handig: geen bewogen foto's!
Uiteindelijk arriveerden we 's avonds rond half 10 op de plaats van bestemming en kregen we een heerlijke maaltijd voor de kiezen. Redelijk vlot erna hebben we de kribbe opgezocht om de volgende ochtend fris en fruitig naast het bed te staan om de , zeer goed voorbereide, verhuizing te gaan uitvoeren. Het bleef tijdens ons gezwoeg met onwillige kasten en vele, vele dozen droog, om naderhand het met bakken tegelijk uit de hemel te zien vallen. Mazzeltje.

Na nog een rondje dorp namen Sunseekers en Moat ons mee naar een, reeds eerder bezocht en als perfect beoordeeld, pizzariaatje voor een wederom heerlijke maaltijd zodat we tonnetje rond weer ons bed inklommen.


Zondag reden we terug en pikten we Kiddie nog even op van haar logeeradres in Stroe om, jawel lekker met elkaar de verhuizing EN verjaardag van Moat te vieren in het restaurant met de Toekan.

Het was weer lekker en we mochten weer niet betalen. Het moet niet gekker worden.

Is het ECHT waar?

Het kan niet waar zijn.......

Hubbie gaat het morgenochtend weer proberen....

om zelf een auto te besturen, dus.....

IK KAN UITSLAPEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!11111

NOP

Vanmorgen hadden we een afspraak in de Rooms Katholieke Kerk om onze buurman Kees, die zo plotseling ervantussen ging, de laatste eer te bewijzen. Al 50 jaar woonde hij in het huis naast ons. Kees was de perfecte buurman ( sociaal, rustig, vol verhalen) en we zullen hem erg missen.

Ik weet nog dat hij vertelde over het leven aan de buitenweg in de jaren 60 en 70. Dat sneeuw zorgde voor problemen waar we heden ten dage niets meer bij kunnen voorstellen. Telefoon, auto, vuilnis ophalen, het is nu allemaal zo gewoon, maar toen natuurlijk niet.

Helaas kunnen we zijn, soms onverstaanbare, verhalen niet meer horen.

Kees, rust zacht.

Mutti

Mutti moest vandaag naar de oogarts. De vorige date had ik afgezegd omdat Smitsky en ik allebei niet als chaperonne beschikbaar waren. Ze is toch behoorlijk slechtziend en doof dus om haar alleen te laten gaan is vragen om moeilijkheden.
Daarom gezorgd voor een korte werkdag en hopen dat e.e.a. niet uitloopt zodat Kiddie ook nog tijdig uit de schoolbanken kan worden gerukt.
Ik had maar 1 maal tegen haar gezegd wanneer de nieuwe afspraak was, dus ze begreep niet helemaal waar ze nu heen moest en waarom.
Vanmiddag kwam ik haar ophalen maar ze gaf aan last van haar benen te hebben en dat het maar verzet moest worden.
Ammenooitniet!
Heb van alles geregeld, dus al moest ik haar in een rolstoel douwen ze ging er heen.
Wonderwel sputterde ze na mijn opmerking niet meer en togen we naar het "Oogziekenhuis Zonnestraal".
Achterlijke naam trouwens. Je wilt niet weten hoe zo'n zonnestraal aanvoelt als je daar net aan je ogen bent behandelt.
Maar goed. Gelukkig moest Hubbie ook mee dus kon ik even weg om Bottebrekertje 2 op te halen en mocht Hubbie alias Bottebreker 1, met haar mee de kamer van de dokter in.
Ze moest even voorlezen wat ze op de kaart zag.
" 4 ", zei ze.
"Het zijn letters", zegt de jonge dokter onverstoorbaar.
Haar antwoord: "8".

Jut en Jul

Zo, de eerste schrik zijn we alweer te boven.

Het is tenslotte al weer 5 dagen geleden dat Hubbie zijn hand brak. het is even 6 weken doorbijten voor hem en mij, maar gelukkig heb ik ook hulp aan Kiddie.

Dacht ik...

Vandaag haal ik Kiddie uit school. Vanmorgen was ze gevallen... de invaljuf vond dat het meeviel.

Tuuuuurlijk, niets aan het handje....

Daarom moesten we vandaag nog een keer naar de spoedpost .....om Kiddie haar gebroken pols in het gips te laten zetten.

Hoe krijgen ze het voor elkaar... Zucht!

To do or not to do

Regelmatig denk je, dit moet ik nog even regelen.
En dan is het weer uit je gedachten voordat je het op het "to do" lijstje hebt gezet. Laat staan dat je het hebt uitgevoerd.
Datzelfde goede voornemen komt week in, week uit regelmatig voorbij en voor je het weet zijn er maanden verstreken.

En dan gebeurt er iets waardoor je beseft dat je het nog steeds niet hebt gedaan zoals zorgen dat Hubbie het telefoonnummer van je werk in zijn mobiel heeft.

Daarom kwam ik pas uren later erachter dat Manlief een ongelukje had gehad met de motor.

De schrik zit er goed in. Gelukkig is alleen zijn rechterhand gebroken en hoef ik maar 6 weken voor taxi te spelen!

Rebels

Al ben je zelf niet zo'n "echt proper huisvrouwtje", het is wel handig als je huisgenoten hun eigen troep opruimen.
Dan hoef je nog minder tijd te steken in de overgewaardeerde en tijdrovende bezigheid die "poetsen" heet.
Dus je zegt de hele dag door tegen Kiddie: zet /leg je bord/glas/kom/beker/bestek bij de afwas, gooi het kroontje van de aardbeien in de afvalzak, zwaai niet teveel met de poedersuiker, laat het aanrecht netjes achter. En meestal geeft Kiddie daar ook netjes gevolg aan.
Maar vandaag was het blijkbaar tijd voor een daad van stil protest.

In galop

Vandaag was het zover.

Vriendin G. en ik gingen rijden op heule grote paarden, Shires.

Eerlijk gezegd was ik nogal gespannen.

Niet om de paarden, maar die galop daar maak ik me altijd zo druk over.

Vriendin G. wilde op de grootste ( 2,07 meter), ik koos voor de minder grote ( 1,93 meter) maar het meest slijmende paard.

Daar gingen we dan. Ik met zonnebril vanwege het hevige stuiven op de bospaden.

Volle lensjes werkt niet echt als je moet sturen nietwaar.

We gingen een bochtig, mul bospaadje in en draafden,af en toe takkend ontwijkend, het bos door.

Toen mochten we een heel stuk in galop en dat was werelds! Zelfs de Shire-race heb ik gedaan. Een rit van ruim 2 uur om van te smullen.

Kiddie zei :" je moet niet meer zeuren dat je de galop niet kunt hoor, mam. Want je kunt het wel."

Inderdaad, ze heeft WEER gelijk. Moet geen gewoonte worden dat ze me om de oren slaat met mijn eigen "opvoedkundige"opmerkingen.

Prettig weekend!

Weet je wat zo vervelend is als je 4 dagen achter elkaar vrij hebt?
Dat je geen excuus meer hebt om het niet te doen.

Zelf ben je er wel van overtuigd dat het heel hard nodig is, maar ja zo zijn er meer dingen nodig.

Als je op inspectie gaat en je ziet dat er een heel kerkhof in de hoek ligt van (brom) vliegen en ander door het luchtruim bewegend ( normaliter dan) organisch materiaal dan moet je je eigenlijk wel schamen.
Want dit massagraf is niet van de een op de andere dag of zelfs week, okee maand, ontstaan.
Nee dit is gewoon consequent ( ik kan het wel!) niet grondig schoonmaken.
Nu wil ik niet beweren dat ik dat vandaag alsnog heb gedaan, maar ik heb in ieder geval een aantal bewijzen van mijn slechte "huisvrouwenschap" kunnen uitwissen.
Vast niet alles, maar dat kom ik wel tegen als ik weer een moment van schaamte ken.
Nu ga ik genieten van een heerlijk koud drankje.

Ik worstel en ben weer boven

Woensdag had ik een gesprek n.a.v. mijn spontane,interne sollicitatie op mijn werk.
Toen ik hoorde dat ze me graag in het team wilden, was ik verbaasd ( je geloofd er gewoon niet meer in op een gegeven moment) en blij.
Donderdag hadden Smitsky en ik een afspraak bij AEGON voor speeddaten en ik heb geleerd "wat je begint maak je af".
Dus we stapten voor de derde keer die week in de auto naar Ljouwert.
Een van ons ( dat was ik niet) stelde voor om ipv Ljouwert naar Grunning'n te gaan voor de IKEA. Stuk leuker. Maar we gingen toch maar naar het mooie Friesland.
Bij binnenkomst ( toen we eindelijk de uitgang van de parkeergarage hadden gevonden) in het AEGON gebouw voelde ik me al snel misselijk vanwege de bedompte "hoge toren/ramen dicht" geur. Of het was psychisch, dat kan ook.
Ik bedacht ineens dat ik een verkeerde weg was ingeslagen. Dat wereldje wilde ik toch niet meer ?
Ik wilde minder reizen, meer tijd voor man en kind, maar bovenal LEUK werk.
En dat heb ik toch net gekregen bij mijn huidige baas!
Vrijdag kreeg ik te horen dat ik er zelfs een jaar bij kreeg. Wat wil ik nog meer.
Ik was al aan het oefenen hoe ik de man van het uitzendburo ( die vastbesloten was mij aan een goede baan te helpen) zou vertellen dat ik de functie bij AEGON niet wilde omdat ik een betere keuze had gemaakt toen ik werd gebeld door een ander buro in Zwolle. Jawel, ze hadden wat leuks voor me!
Ik heb vriendelijk bedankt en Smitsky voorgedragen. Ben benieuwd!
Al vanaf vrijdag heb ik een BIG SMILE en dat hebben ze tijdens ons jaarlijks familieweekend zeker gemerkt.

Kuttah!

Mijn zus en ik zijn al heel wat jaren de beste maatjes. Dat lag vroeger wel anders, maar misschien kan ik daar beter niet over uitweiden. In ieder geval hebben we het laatste jaar weinig Q-tijd gehad met elkaar. Ze is vaak "uit het land"vanwege de liefde en als we elkaar face to face spreken zijn er altijd anderen bij. Na onze laatste gezamenlijke onderneming ( NEW YORK) hebben we weinig ongestoord kunnen l***en zonder afgeleid te worden door kleine potjes met grote oren of dove oortjes die altijd alles willen horen. Nu was het geval dat we beiden mochten komen naar de Friese hoofdstad Ljouwert voor inschrijving bij een goed uitzendbureau. Ze hadden wel wat leuk werk voor ons. Wijselijk hebben we ze niet ingelicht over onze verwantschap. Wat niet weet, dat niet deert. Het "leuke werk" betekende natuurlijk eerst inschrijven dan nog een keer terug voor een voorlichtingsdag en jawel, morgen voor een sollicitatie. Dus dat is tenminste 2 uur Q-tijd per dag op de snelweg. Gisteren reed ik, vandaag reed zij!!!!!!!!!!!!! Lezers weten dat Smitsky haar moterrijbewijs heeft gehaald, dus rijden kan ze wel. Maar in die mini van haar is het wel scheuren. En of ze nu alert is? Allereerst ziet ze de politiebus die achter haar aantuft pas als hij in haar kofferbak zit.

Dan missen we een afslag op de weg terug en gaat ze ook nog handheld SMS-en tijdens het rijden op afrit en rotonde!!!!!!!!!!!

Daarom bij deze: Smitsky? Nee vanaf nu Kuttah!